Ervaringsverhaal Mark - IAG jonge kind, CSI & OKT

Ik kon niet meer, maar opgeven was geen optie!

Mark (42) over vallen, opstaan en vader zijn

Om kwart voor zes gaat de wekker en een half uur later is zijn dochter wakker. De kat springt op het aanrecht, de koffie pruttelt zachtjes. Mark zucht, wrijft zijn ogen uit en stapt de auto in. Eerst zijn dochter naar school, daarna door naar zijn werk. Aan het eind van de middag haalt hij haar weer op. Thuis wordt er gekookt, gewassen, de hond uitgelaten. Om half acht ligt zijn dochter in bed. Pas dan kan Mark even gaan zitten, zijn handen in zijn gezicht. “Dan denk ik om kwart voor acht: poah…. nu ga ik even zitten.”

Het klinkt als een gewone dag, maar voor Mark was tot voor kort niets vanzelfsprekend geweest.

Een moment waarop het niet meer ging

Een paar jaar geleden stond hij er helemaal alleen voor. Zijn relatie met de moeder van zijn tweede dochter liep stuk, de situatie thuis werd steeds ingewikkelder. Ondertussen werkte hij fulltime en droeg hij alle zorgen op zijn schouders. “Ik ging ’s ochtends om kwart over vijf de deur uit en kwam rond zes uur ’s avonds thuis. En dan moest alles nog gebeuren. “Op een gegeven moment kon ik niet meer. Ik trok het gewoon niet meer.”

De situatie escaleerde toen zijn ex een keer negen dagen niet thuiskwam. Dat was het kantelpunt. Mark wist: zo gaat het niet verder. “Ik heb één dag gewacht. Heb me nog één keer ziekgemeld. En toen heb ik aan de bel getrokken. Ik kon niet meer”

Via Ambiq was er al eerder begeleiding betrokken. Toen zijn ex-vrouw, die onder curatele stond, zwanger raakte van hun dochter, kwamen Vera en Ellen (ambulante hulpverleners) ook al langs. Maar deze keer was het anders. “Ik had een uur de tijd om mijn spullen te pakken met mijn dochter Katy naar Almelo te gaan, naar de Crisis Systeem Interventie (CSI).”

Wat begon als crisis, werd het startpunt van intensieve begeleiding. Ambiq hielp Mark praktisch en gaf hem structuur en vertrouwen, zodat hij zijn verantwoordelijkheden als ouder kon dragen.

Wennen aan hulp

Mark is iemand die gewend is om zelf zijn schouders eronder te zetten. Hulp toelaten was niet vanzelfsprekend. “Ik ben moeilijk met veranderingen. Structuur is voor mij belangrijk. Als alles loopt, zit ik het lekkerst in mijn vel.”

Vanuit de CSI ging Mark naar het Ouder-kind Trainingshuis (OKT) van Ambiq, waar Mark bijna een jaar lang met zijn dochter woonde in een eigen appartement. Daar kreeg hij begeleiding bij de opvoeding, het aanbrengen van dagstructuur en praktische zaken. Stap voor stap.

Het was wennen om door jonge begeleiders verteld te krijgen hoe dingen moesten. “Ik was bijna veertig, en dan werken daar twintigers die jou gaan vertellen wat je moet doen. Dat was soms lastig. Maar ik wist ook: ik moet me bewijzen.

Voor haar.” Want opgeven was geen optie. “Als zij naar pleegzorg zou gaan, zou ik mezelf nooit meer in de spiegel kunnen aankijken.”

Vera: “Zij begreep mij”

In die periode speelde één persoon een belangrijke rol: Vera, begeleider vanuit Ambiq.

“Met Vera had ik gewoon een klik. Ik vertrouwde haar.”

Vera was betrokken vanuit Baby IAG en later in het traject. Ze hielp met een woning, regelde de zaken die Mark door zijn ADHD moeilijk vond en gaf hem een schop onder de kont wanneer nodig. “Ze deed dingen samen met mij, dingen die ik zelf wilde regelen, maar niet voor elkaar kreeg. Daar ben ik haar gewoon heel dankbaar voor. Zonder haar had ik dit niet gered.

“Tot op de dag van vandaag hebben we contact. Dat zegt genoeg.”

Die steun was cruciaal. Mark worstelde niet alleen met de opvoeding, maar ook met zijn eigen verleden: verkeerde keuzes, schulden, overmatig drinken, en vriendschappen die hem soms in de problemen brachten. “Niet iedereen met wie ik omging, had goede bedoelingen. Sommige vrienden gleden net zo af. Dat maakte het nog zwaarder.”

Door blijven gaan

Mark is open over zijn verleden. Over moeilijke periodes, verkeerde keuzes en schulden waar hij jarenlang mee worstelde. Maar hij is minstens zo open over wat hij heeft veranderd.

“Ik ben rustiger geworden. Vroeger deed ik eerst en dacht ik daarna pas na. Nu denk ik vaker eerst na.” Hij bleef werken. Altijd. “Werk is mijn uitlaatklep. Dan maak ik mijn hoofd leeg. Ik werk met mijn handen. Dat gaat vanzelf.”

Zelfs tijdens het OKT traject reed hij ’s ochtends om zes uur van Almelo naar Enschede om zijn dochter naar dezelfde opvang te brengen, zodat zij zo min mogelijk veranderingen zou voelen.

Voor haar wilde ik stabiliteit.”

Trots

Inmiddels woont Mark zelfstandig met zijn dochter. Hij heeft een vriendin, maar kiest bewust voor een latrelatie. “Ik wil ook niet samenwonen. Zij heeft mij ook veel verdriet gedaan. Dit huis is van ons, daar komt verder niemand in. Daar ben ik zelf verantwoordelijk voor.”

Hij werkt 36 uur per week, volgt scholing voor zijn vak en rondt binnenkort zijn schuldsanering af. “Over 6 maanden ben ik schuldenvrij”. Dat voelt als een stip op de horizon voor Mark.

Hij heeft zijn gezag teruggekregen, een belangrijke overwinning. “Dat gebeurt niet zo vaak. Maar ik vond dat ik dat verdiende.” Ook al loopt er nog een OTS-traject, hij ervaart dat niet als straf, maar als steun. Het geeft hem structuur en houvast en helpt hem alles op de rit te houden, zowel zijn eigen leven als het dagelijkse ritme met zijn dochter.
Waar hij het meest trots op is? Zonder twijfel wijst hij naar zijn dochter:

“Op haar. Ze doet het zo goed, terwijl zij hetzelfde heeft meegemaakt als ik. Ze is mijn stok achter de deur. Ze is nog zo klein, je moet gewoon daarvoor zorgen. Die verantwoordelijkheid heb je, vind ik.”

Tijdens het interview komt zijn dochter tussendoor vragen of ze iets mee mag nemen naar oma. Hij antwoordt rustig, lief, aanwezig. Het is precies daar waar zijn trots zichtbaar wordt.

Zijn boodschap aan andere ouders

Mark leunt achterover, denkt even na en zegt dan: “Je moet gewoon je schouders eronder zetten. Gewoon doorgaan. Je best blijven doen.” Hij pauzeert, terwijl zijn dochter nog iets vraagt en hij haar antwoordt: “Ja, dat mag je ook meenemen.”

“Het komt echt allemaal vanzelf aanwaaien, als je goed je best doet. Positief blijven, stap voor stap. Dat werkt voor mij.”

Hij nuanceert het meteen. “Het is niet makkelijk. Soms voelt alles zwaar. Maar door te blijven proberen en hulp te vragen, lukt het uiteindelijk. Je hoeft het niet perfect te doen. Maar opgeven is geen optie.”Vorm

Waar hij nu staat

Buiten staat Mark voor de camera. Wanneer hij de foto’s terugziet, merken we op dat hij lacht. “Ja… dat is wel eens anders geweest.”

Het klinkt als een gewone dag, maar voor Mark was tot voor kort niets vanzelfsprekend geweest.

Weer binnen wijst hij om zich heen.“Alles wat hier staat, mijn hond, mijn kat, mijn dochter en ook mijn werk. Het is niet vanzelf gegaan, maar ik heb het opgebouwd. Ik heb rust gevonden.”

Mark’s verhaal is er één van vallen, opstaan en leren vertrouwen. Van verantwoordelijkheid nemen, hulp toelaten en kleine momenten van trots koesteren. Het laat zien dat zelfs na moeilijke periodes vooruitgang mogelijk is, en dat elke stap telt.